آيين‌نامه اجرايي حمايت از صادر‌كنندگان خدمات فني و مهندسي

طاهره اكبري آلاشتي*

دستيابي به نرخ بالاي رشد اقتصادي براي كشوري كه در مراحل اوليه توسعه است، از اهميت ويژه‌اي برخوردار مي‌باشد. بدين منظور، نوسانات موجود در قيمت جهاني نفت، پايان‌پذير بودن اين منبع زير‌زميني و ماهيت ثروت ملي حاكم بر آن سبب شده است كه طيف وسيعي از كشور‌ها، سياست‌هاي اثربخش توسعه صادرات غير‌نفتي را در رأس برنامه‌هاي اقتصادي خود قرار دهند. به واقع در شرايط كنوني، توجه جدي و همه جانبه به سمت صادرات غير‌نفتي به طور عام و توجه به صادرات خدمات به طور خاص و به عنوان يكي از كار‌آمد‌ترين انواع صادرات، مي‌تواند از محورهاي سياستگذاري‌هاي توسعه اقتصادي در نظر گرفته شود. در اين ميان با توجه به ماهيت گونه‌هاي متعدد صدور خدمات، توجه به صادرات خدمات فني و مهندسي در مقايسه با ساير خدمات از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است.

در ايران نيز، دولت در جهت حمايت از صادرات غير‌نفتي به ويژه در حوزه صادرات خدمات، آيين‌نامه اجرايي حمايت از صادر‌كنندگان خدمات فني و مهندسي را به تصويب رساند. اين آيين‌نامه به پيشنهاد وزارت بازرگاني و به استناد اصل 138 قانون اساسي، در تاريخ 9/12/1388 و در 21 ماده به تصويب رسيده است.